Aan het woord; Cor van der Bijl. Al 55 jaar bakkenist!

Cor van der Bijl is al ruim 55 jaar zijspancross bakkenist. Afgelopen winter ging ik bij Cor langs omdat ik een artikel ging maken in Moto73 over hem als nog immer actieve zijspancross bakkenist. Het werd een bijzondere middag met mooie uitspraken waarvan de meeste niet in het magazine zijn beland, dit omdat de zes geplande pagina’s al bomvol stonden. Ik heb op die bijzondere middag in Made zoveel mooie uitspraken gehoord dat ik ze heb samengevat in een monoloog. Cor van der Bijl aan het woord;

Ik had en heb nog steeds veel lol in het crossen. Ik zou zo weer alles overnieuw doen, elke meter die ik heb gereden. Jef van Loo, de man uit België met wie ik nu alweer bijna 15 jaar rijdt, is ook op een bepaalde manier nog zo fanatiek. Ik heb daar echt respect voor. We voelen elkaar ontzettend goed aan en daardoor hebben we echt plezier in het rijden. Onze thuisbaan is Eersel, dat is zo ongeveer voor beiden even ver rijden en dus trainen we daar eigenlijk altijd. Ze zien ons ook graag daar, ook de dames in de kantine, haha! Een middag crossen en dan afsluiten met een goed pintje, ik kan daar nog steeds van genieten. Natuurlijk is het begin van mijn loopbaan en de tijden van nu niet met elkaar te vergelijken. Voor mijzelf niet, want vroeger stond resultaat natuurlijk voorop en nu is dat meer het plezier, maar ook omdat alles nu eenmaal flink verandert is. Een zijspan uit deze tijd stuurt en gedraagt zich zoveel beter dan de zware machines van voorheen door de betere vering, demping maar ook het frame zelf.
Jef rijdt met een VMC-frame vervaardigd door Davy Maris uit België. Ik vind dat zo’n vakman! Elke keer als Jef een nieuw frame heeft stuurt deze nét weer wat beter dan die ervoor. Als een warm mes door de zachte boter zo gezegd. Dat voelt zo lekker!
Ik vind het samen crossen op een zijspan van tegenwoordig ook eigenlijk veel leuker dan vroeger, ook omdat je als bakkenist veel meer invloed kan uitoefenen op een zijspan dat qua gewicht nog maar één derde weegt dan de zijspannen waarmee ik in de jaren zeventig reed. Wat tegenwoordig wel minder is vergeleken met vroeger is waardering voor de zijspancross.
Er stonden langs de kade in Zaltbommel zomaar 10.000 toeschouwers te kijken naar onze wedstrijden! Daarnaast was er veel prijzengeld, vaak uitgekeerd door de tabaksindustrie. Helaas zijn er tegenwoordig geen grote bedrijven meer die geld steken in de zijspancross.
Ondanks dat was er ook in onze tijd niemand prof. Iedereen werkte naast de zijspancross. Tegenwoordig zie je wel sommige jongens aan de top die zich meer kunnen focussen op de sport en zich minder druk hoeven te maken om hun inkomsten, en dat moet ook wel want de tijden zijn ook anders.
Je kan als bakkenist veel meer invloed uitoefenen dan vijftig jaar geleden en die topteams gaan zo hard met dat snelle materiaal van tegenwoordig. De bakkenist van nu moet echt een veelzijdige sportman zijn met een sterkte conditie. Die wil moet je ook hebben als je de top wil bereiken. Ik vond het in mijn Grand Prix tijd ook echt leuk om mijn conditie te trainen. Het mocht simpelweg niet aan mij liggen dat de rijder van het gas af moest in een wedstrijd. En zo hoor je er ook in te staan als bakkenist wil je de beste worden. Natuurlijk ben je afhankelijk van veel factoren die net dat laatste stukje misschien onmogelijk maken. Ik heb zelf nooit angst gehad maar soms zijn er bakkenisten die aan de top proberen te komen, maar voor wie het net ineens te hard gaat, of te overweldigend wordt. Ik weet als geen ander welke drive dat soort mannen hebben om het ultieme doel te willen halen en als dat dan niet lukt door iets als angst bijvoorbeeld, waardoor een droom in duigen valt, dan vind ik dat pijnlijk om te zien voor dat soort jongens.
Maar als ik naar mezelf kijk was mijn GP-tijd echt geweldig! De meesten mensen weten wel de successen, van het winnen van GP’s en tweede worden in het EK, tot aan het Nederlands kampioenschap. Alleen daarnaast heb ik zoveel kleine en bijzondere momenten meegemaakt, op en naast de baan.
Zo heb ik bijvoorbeeld ooit één van de eerste Jumbo’s getest. Er zat nog een achteruit op die eerste Jumbo zijspannen en toen hebben we voor de gein tijdens een test in Harfsen de hele crossbaan achteruit gereden! Zo maar een leuk moment uit een onvergetelijke tijd.
Natuurlijk waren er ook minder leuke periodes, zoals Oostenrijk 1980 toen ik letterlijk onder een stapel zijspannen lag met een groot gat in mijn rug. Dat had zomaar anders kunnen aflopen. Gezond door het leven kunnen gaan is zo belangrijk, dat waardeer ik tegenwoordig elke dag steeds iets meer.
Ik had bijna met iedereen met wie ik heb gereden direct een klik, ondanks dat iedereen met wie ik heb gereden natuurlijk een uniek mens is, en juist dat vind ik iets moois. Dat wederzijdse respect, met een ander mens.
Dat gevoel gaf altijd veel voldoening om dan juist samen de wedstrijden in te gaan.
De tijd van nu en die van vroeger is soms bijna niet te vergelijken, maar ik zou echt zo alles weer overnieuw willen doen! Het enige wat ik dan anders zou willen zien, is dat al die rijders bij wie ik in de bak heb gestaan, nog wel wat harder hadden mogen gaan, hahahaha!